Blog එකක් හදන හැටි සහ වැඩ කෑලි

කට්ටියට කොහොමද ඉතිං, කාලෙකිං මේ පැත්තෙ ආවෙ පෝස්ට් එකක් ලියන්න. ආගන්තුකයා එහෙනං යුනිවසිටි එකේ අන්තිම අවුරුද්දත් ඉවර කරා කියමු කො. (විභාග ඉවරයි තව අසයින්මන්ට් වගයක් ඉතුරු වෙලා තියනවා ඉතිං.) කොහොමිං කොහොම හරි දැං වෙනදා වගේ නෙමෙයි ටිකක් කල් තියනවා මොනවා හරි ලියන්න කියන්න එහෙම. ඒ කාලෙ කවි කතන්දර එහෙම ලියවුනාට අනේ මන්දා දැන් නං එවුවා ගැන අදහසක්වත් එන්නෙ නෑ නෙව. හරි ඒක පැත්තකිං තියමුකො. හාහාපුරා කියලා එහෙනං අපි දන්න කියන දෙයක් ගැනම පොඩ්ඩක් ඉගනගමු කො.

මගේ නම් බ්ලොග් එක කියවන අය ගොඩක් දෙනෙක් බ්ලොග් ලියන අය. ඒ නිසා මේ පෝස්ට් එකේ මුල් ටික නං වැඩිය වැදගත් වෙන එකක් නෑ මයෙ හිතේ. හැබැයි ඉතිං අන්තිමට කියන්නං 

* බ්ලොග් පෝස්ට් එකක් දාන හැටි, ලේබල්ස් දාන හැටි
* Layout එක වෙනස් කරන හැටි
* Gadgets, Online users ලා බලන්න gadget එකක් දාන හැටි
* Themes වෙනස් කරන හැටි, default නැති Theme එකක් දාන හැටි
* Facebook Comments දාන හැටි

මේ පෝස්ට් එක ලියන්නෙ කවි කතන්දර එහෙම ලියන්න පුලුවන්, ඒත් ඒවා එක තැනක තමන්ට සහ අනිත් අයට තියාගන්න හරිහමන් විදිහක් දන්නෙ නැති අයට. හරි කතා ඇති, වැඩට බහිමු.

අද කාලෙ බුදු දහම සහ බුදු දහම ආරක්ෂා කිරීම

කාලෙකිං පෝස්ට් එකක් ලියන්න කියලා හිතුනා. එක එක කාලෙට එක එක trends එනවා. ඇදුම් - විලාසිතා ගැන වෙන්න පුළුවන්, කතා කරන විදිහ - වචන වෙන්න පුළුවන්, බිග් මැච් ගැන ඉස්කෝල ගැන වෙන්න පුලුවන්, ජාත්‍යාලය ගැන වෙන්න පුලුවන්. මම ජාති වාදය ගැන කතාකරන්න යන්නෙ නෑ. මේ ලියන්න යන්නෙ අද කාලෙ බුදු දහම ගැන සමාජය දකින විදිහත් එක්ක ඒකට මොකද වෙලා තියෙන්නෙ කියන එක ගැන.

ඇත්තෙන්ම බුදු දහම කියන්නෙ මොකද්ද? ඇත්තටම බුදු දහම කියන්නෙ දහමක් ද? කොහොමද මේක ඇති උනේ? කවුද මේක පටං ගත්තෙ? ඇයි අපි බෞද්ධයො උනේ? බුදු දහමෙන් උගන්වන්නෙ මොකද්ද? ඒක තියෙන්නෙ කාට ද? කොහොමද මේක ඉගන ගන්නෙ? කවුද අපිට උගන්නන්නෙ? මේක දැනගෙන මොකද්ද කරන්න තියෙන්නෙ?

මේ වගේ ප්‍රශ්න ඕන කෙනෙක් ට එන්න පුලුවන්. මිනිස්සු ඉස්සෙල්ලා ම වරද්දගන්නෙ මේක “ධර්මය“ ක් කරගන්න යන එකෙන්. ඇත්තටම මේක “දර්ශනයක්“ ඒ වගේම “විද්‍යාවක්“. නවීන විද්‍යාෙවන් හොයාගන්න බොහොමයක් දේවල් අවුරුදු ගානකට කලින් බුද්ධ දර්ශනයෙන් තොරලා බේරලා දීලා තියනවා. බුදු හාමුදුරුවො (අපි හැමෝම දන්න ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ) කවදාවත් කියලා නහැ “බුද්ධාගම වැලදගන්න“ කියලා.

“එව බලව“ එහෙමත් නැත්නම් “එන්න ධර්මය දකින්න“ කියලයි බුදු දහම ගැන මිනිස්සුන්ට කිවුවෙ. බුදු දහම කියලා කියන්නෙ විජ්ජාවක් නෙවෙයි. ලෝකය ඇති වෙලා ජීවීන් ඇති වෙලා ඔස්ට්‍රෙලා්පිතකස් ඇෆරන්සිස් ඉදන් අද දක්වා වූ පරිනාමය එක්ක මිනිස්සු හිත් වල පුරව ගත්ත “මුලාව, ඇලීම, ගැටීම“ කියන දේවල් වලින් හිත නිදහස් කරගන්න විදිහ. චතුරාර්‍ය සත්‍ය අවබෝධ කරගෙන මේ සසරේ ඉපිද ඉපිද මැරි මැරි ගෙවන චක්‍රය නිදහස් කරගන්න එකයි බුදු දහමෙන් විස්තර කරන්නෙ. ඇත්තෙන්ම බුදු දහම කියන්නෙ කියලා කියන්නෙ අවබෝධ කරගන්න තියන දහමක්.

NO PMC | අපි ඇත්ත කතා කරමු

ඇයි මේ එකපාරටම වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයො පාරට බැහැලා කෑ ගහන්නෙ? ඇයි මිනිස්සු එක එක පැති ගන්නෙ? පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල මේ රටට ඕන ද? ඇයි මිනිස්සු ඒවා ඕන කියන්නෙ? ඇයි මිනිස්සු ඒවා එපා කියන්නෙ? මේ කෑ ගහන්නෙ ඊරිසියාවට ද? නැත්තං කුහක කමට ද? පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල තිබ්බා කියලා මොකද වෙන්නෙ? මේ ළගදි කොළඹ වෛද්‍ය ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවො ටික බෝඩ් ලෑලි ටිකකුත් අරං පාරට බැහැලා කෑ ගැහුවා නෙ මාලඹේ පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලය ගැන කියලා. 

මං මේ කතන්දරේ සුලමුල හොයන්න කියලා දැනුංතේරුං තියන වෛද්‍ය ශිෂ්‍යෙයක්ගෙන්ම කාරණේ ගැන ඇහුවා..

මං : මචං ඇයි බං NO PMC?

යාලුවා : 

“නෑ කොල්ලෝ මම විරුද්ධ සමස්තයට නෙවෙයි. සයිටම් එකේ මගෙත් යාලුවෝ ඉන්නවනේ බන්. සයිටම් එකේ රිපිටීෂන් සිස්ටම් එක ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ නෑ. උන්ට මහන්සි වෙන්න තරම් දරුණු සිලබස් එකක් නෑ. ජෙනරල් ග්‍රේඩ් එකෙන් නෙවෙයි ස්පෙසිෆික් මට්ටමෙන් ක්ලාස් පටන් ගන්නේ.“

මං : මොකද්ද බං අර වාට්ටු ඉල්ලන සීන් එක?

යාලුවා : 

ඒක තමයි මචෝඕනෑම යුනිවර්සිටි එකක් හදන්න කලින් එකේ උන්ට පුහුණුව ගන්න ටීචින් හොස්පිටල් එකක් හදන්න ඕන. හෙද විද්‍යාලයකට වුනත් එහෙමයි. මුන් එහෙම හදාගන්නේ නැතුව එක ගන්න හදන්නෙත් කලම්බු උනි එකේ හොස්පිටල් එකෙන්.

මං : ඉතිං ඉඩකඩ කොහොමද බේරගන්නෙ?

ගැහැණිය | ‍කෙටි කතාව

මොකෙක්ද මන්දා මේ උදේ පාන්දර කෝල් කරන්නෙ.. නිවාඩු දවසක නිදාගන්නවත් නෑ.. රෙද්ද.. 

"හලෝ..."  ""

"මචං මේ, මම චරා... වරෙං අද සෙට් එකත් එක්ක නාන්න යන්න... බස් හෝල්ට් එකට වරෙං පුලුවං ඉක්මන්ට.. "

"අම්මටසිරි... හරි බං මං එනෝ..."

නිදාගන්න කවදා නම් බැරි ද, ඒ වගේද සෙට් එකත් එක්ක නාන්න යන්න තියනවා නං. මාත් ඉතිං පුලුවං තරං ඉක්මනට ලෑස්ති වෙලා දුවගෙන බස් හෝල්ට් එකට ගියා. සෙට් එක ඉන්නවා කිවුවට කතා කරපු එකා විතරයි යද්දි. 

"මොන මගුලක්ද මන්දා බං.. මේ කාළකණ්නි එකෙක්කත් නෑ නෙ කියන වෙලාවකට එන්නෙ.."

ඒ චරා. ටික වෙලාවකිං අනිත් එවුං දෙන්නත් ආවා කම්මැලි ඇර ඇර. කමක් නෑ කියලා නැග්ගා බස් එකකට. හැමදාම වගේ පස්සෙ සීට් එක තමා පොට් එක. සෙට් එකටම එකට යන්න පුලුවං, ඒ තරං රසක් නෑ. වාසනාව කියන්නෙ බස් එකට නැග්ගා පට්ට කෙල්ලෙක්. මේ වගේ සෙට් එකක් එක්ක යද්දි මොන හිරි ඔතප් ද? නැග්ග වෙලේ ඉදන් කෙල්ලව බයිට් එකට ගත්තෙ අපි සෙට් එක. 

ටික වෙලාවක් යද්දි ඉස්සරහා සීට් එකේ ගෑණු මනුස්සයෙක් තව කෙනෙක්ට ටිකක් සැරෙන් කතාකරනවා ඇහෙන්න ගත්තා. මාත් ඉතිං කන දාගෙන අහන් උන්නා.

"මොනාද මහත්තයො මේ කරන ජරා වැඩ. ගෑණු මනුස්සයෙක්ට බස් එකක නිදහසේ යන්න බැරි ද?"

Safire | Next generation music player

මාස 3 කින් විතර මුකුත් ලිවුවෙ නෑ නෙ. ලියන්න තරම් දෙයක් හිතාගන්න බැරි උනා. ඒත් මේ ගිය මාස ටිකේ ගෙදෙට්ට වෙලා ඉදලා සින්දු අහපු එකම තමයි කරේ. ඒත් ඒ මං මේ කියන්න යන එකෙන් නෙමෙයි, වින්ඩෝස් 8 වල තියන ප්ලේයර් එකෙන්. පස්සෙ මාලඹේ ආවාට පස්සෙ අපේ යාලුවෙක් හදපු Music Player එකක් download කරගත්තා. මේ කියන්න යන්නෙ ඒ ප්ලේයර් එකේ තියන විශේෂාංග සහ මේක ගැන මම හිතන දේ කියන්න.

ඒකෙ නම Safire කියලයි නම් කරලා තියෙන්නෙ. ඉස්සෙස්ටසල්ලාම මේ ප්ලේයර් එක දාගත්තාම අපේ mp3 තියන ලොකේශන් එකක් අහනවා. එතනින් හරිම ඉක්මනට සින්දු ටික ලෝඩ් කරගන්නවා. පස්සෙ ප්ලේයර් එක රී ස්ටාට් කරලා ගත්තාම අපේ මුලු සින්දු ටිකම ලස්සනට Songs, Albums, Artists, Genre කියන අංග වලට බෙදිලා ඕන විදිහට හොයාගන්න පහසු කරනවා. ඒත් එක්කම Songs, Albums, Artists rate කරන්න පහසුකම් ලබා දීලා තියන නිසා බොහොම ඉක්මනට අපි කැමතිම සින්දු හොයාගන්න පුලුවන්. ඒ වගේම මේකෙ තියන search ඔප්ශන් එකත් බොහොම වේගවත්.

ප්ලේයර් එකේ උඩිම්ම තියනවා Now Playing | Library | Home | Fx | Visualization | Pasco | Ivy කියලා කෑලි ට්කක්.

Now Playing 

මේක නම් සාමාන්‍ය ප්ලේයර් එකක වගේ, ඒත් සරල-පහසු user interface එකක්. ඒත් බොහොම සිත්ඇදගන්නාසුලුයි. මේකෙ සින්දුවක් අහන ගමන් ඒක කියන ආර්ටිස්ට් ගෙ පින්තූරෙ බාගතකරගන්න පුලුවන් දකුණු පැත්තෙ පල්ලෙහා තියන Download Image කියන බොත්තමෙන්.

Library

 මේකෙ අපේ සින්දු සේරම තියනවා. මගේ කොම්පීටරේ නම් ඉතින් සින්දු 1000 ගානයි තියෙන්නෙ. ඒත් ඒ ටික හොදට ඕගනයිස් වෙලා තියනවා. අපිට ඒක සින්දුවේ නමින් නැත්නම් Album එකේ නැත්තං Artist ගෙ නමින් හොයාගන්න පුලුවන් වගේම රේට් කරන්නත් පුලුවන්. එහාපැත්තෙ තියන New Playlist කියන තැනට අපේ කැමති සින්දු ටිකක් ඇදලා දාලා Playlist එකක් හරිම ලේසියෙන් හදාගන්න පුලුවන්. එතනම තියන More කියන ඔප්ශන් එකෙන් අපිට ඕන විදිහට A - Z, Z - A, Top rated, Last Added වගේ අපිට පහසු පිලිවෙලකට හදාගන්න පුලුවන්. 

Home

මේ Home කියන ටැබ් එක කොටස් 3 කින් සමන්විතයි. ඔය ඉස්සරහාම තියෙන්නෙ අපිට ඉස්සෙල්ලාම පේන විදිහ. ඉතුරු කොටස් දෙකට යන්න පුලුවන් අර පල්ලෙහා තියන බොත්තං වගේ කෑලි වලින්, නැත්නම් මවුස් එකෙන් ඒ ස්ක්‍රීන් එක වම් පැත්තට ඩ්‍රෑග් කරලා ෆෝන් එකක වගේ. ඒකෙ අන්තිමට තියෙන්නෙ අපිට කැමති කොටස් ගානකට වෙන් කරගන්න පුලුවන්, සින්දුවේ තාලෙට පැද්දෙන බාර් වගයක්. 

ඒකෙත් අපිට කැමති ගානක් බාර් දාන්න පුලුවන්. හැබැයි මට හොදටම හිතට ඇල්ලුවෙ මැද ස්ක්‍රීන් එකේ තිබ්බ ගැජට් එක. ගොඩක් mp3 එද්දි ඒවාගේ Artists ලා ගෙ පින්තූර Album pictures මොනවත් එන්නෙ නෑ නෙ. හැබැයි මේ ප්ලේයර් එකේ තියනවා ඔප්ශන් එකක් Download Images කියලා. ඒක එබුවාම අපිට ඩවුන්ලෝඩ් කරන්න පුලුවන් වින්ඩෝ එකක් ඕපන් වෙනවා. අපිට තියෙන්නෙ ඒක ඔබන්න විතරයි.

ඒත් එක්කම අපේ ඇල්බම්ස් ආර්ටිස්ට්ස් ලා ටික හැදිලා එනවා හරිම අපූරු විදිහකට..

මුලින් මෙහෙම

ඩවුන්ලෝඩ් කරාම

Fx

මේක නං මම සෑහෙන්න කැමති තැනක්. ඒකෙ අපේ සාමාන්‍ය ප්ලේයර් එකක වගේ Equalizer එකක් එක්ක අලුත්ම දේවල් ටිකක් තියනවා. මම ඒවායින් වැඩිපුරම කැමති Boosters කියන කොටසට. ඒකෙ තියන Bass Booster එක ටිකක් වැඩි කරාම හරියට beats audio වල bass enhance කරනවා වගේ දෙයක් සිද්ධ වෙනවා. මම නං ඒක වැඩිම කරලා අහන්නෙ. එතකොට සින්දු ඇගට දැනෙනවා හොදට. Rock සින්දු අහද්දි වගේ නම් මේක බොහොම වැදගත්. Cross Fade, Sharping, Pitch Shift වගේ දේවල් එක්ක Karaoke කියලා කොටසකුත් මේකෙ තියනවා. ඒකෙන් කරන්නෙ audio signals invert කරලා කැරොකෙ effect එකක් එන විදිහට සින්දුව හැඩගස්සන එක. තේරෙන සිංහලෙං කිවුවොත් සින්දුවේ කටහඩ තියන කොටස අඩු කරලා මියුසික් එක වැඩි කරනවා, ඕන නම් මේක දාගෙන සින්දු කියන්න උනත් පුලුවං.. මම දැනට බලපු සින්දු හැම එකකටම වගේ ඒක හොදට වැඩ කරා.

Visualization

Safire player එකටම ආවේනික වෙච්ච Visualization කිහිපයක් මේකෙ දීලා තියනවා. අපිට කැමති එකක් තෝරගන්න උනත් පහසුතම් මේකෙන් දීලා තියනවා. 

Pasco

මේක නිකන් ප්ලේයර් එක ඇතුලෙම තියන Web Browser එකක් වගේ. දැනට ලෝකෙ ප්‍රසිද්ධ සින්දු තියන තැන් වලට යන්න, ප්ලේයර් එකේ සයිට් එකට, ෆේස්බුක් පේජ් එකට, ට්විටර් එකට එහෙම යන්න මේකෙ බොහොම පහසු ඉක්මන් විදිහට හදලා තියනවා. 

Ivy
මේකෙ තියෙන්නෙ ප්ලේයර් එකේ තියන ප්ලගින්ස් වගයක්, අලුතින් ප්ලගින්ස් දාගන්නත් පහසුකම් මේකෙ දීලා තියනවා. ඒකෙ මම දැනට කැමතිම එත තමයි සින්දුවේ නම ගහපු ගමන් ලිරික්ස් හොයලා දෙන ප්ලගින් එක.

Settings and Customization
මෙතනින් අපිට එක එක ජාති වෙනස් කරන්න පුලුවන්. ඒ වගේම හොදම වැඩේ තමයි player background එක වෙනස් කරන්න පුලුවන් එක. මං දන්නෑ මං ඒ එන විදිහට සෑහෙන්න කැමතියි.

මේ කොච්චර වැඩ තිබ්බත් ප්ලේයර් එක අපේ රැම් එකෙන් බොහොම පොඩි ඉඩක් අරගෙනයි වැඩ ටික ඔක්කොම කරන්නෙ. ඒක ගොඩක් ලොකු වාසියක් වගේම අපිටත් පහසුවක්.

මගේ ප්‍රොසෙසරේ නම් i7-3632 QM 2.2GHz

පෞද්ගලිකව මම දැනට පාවිච්චි කරපු හොදම මියුසික් ප්ලේයර් එක මේක කියලා මට කියන්න පුලුවන්. මේක හැදුවෙ දේශාන් අලහකෝන් කියලා අපේ යාලුවෙක් දැන් ස්ලිට් එකේ ඉගෙනගන්න. පල්ලෙහා තියනවා මේ සයිට් එක. ගොඩවෙලා බාගන්නකො එහෙනං. හොද නරක  යෝජනා එහෙම ෆේස්බුක් පේජ් එකට දාන්න. කොහොමත් මේ තියෙන්නෙ Safire 1.0 කියන වර්ශන් එක. Safire 1.1 update එක ළගදිම එනවා කියලා තියනවා. ලංකාවෙ හදපු ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ  පළවෙනි Music player එක මේක. දන්න අදුනන අයට කියමු නේ..

Safire Homepage (you can download safire for free)

Safire Facebook Page

ප.ලි. : මේ ප්ලේයර් එක වින්ඩෝස් වල වැඩ.. 7 උනත් එකයි 8ත් එකයි..

ගෙදරදි පින්තූරයක් ගහගත්ත හැටි

සාමාන්‍යයෙන් අපි මොකක් හරි දේකට පින්තූරයක් ගහගන්න ඕන උනාම ඉස්සෙල්ලාම දුවන්නෙ ස්ටුඩියෝ එකකට. සීනි කිලෝ එක 100 යි කියලා බැන බැන යන අපි ඒ ගන්න චූටි පින්තූර කෑලි 4 කට රු. 350 ක් දෙන්න පොඩ්ඩක්වත් මැලි වෙන්නෙ නෑ. නොවැම්බර් වල මටත් ඒ වගේම සිද්ධියකට මුහුණ දෙන්න උනා. ‍තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනෙට යන්න මි.මි. 30 x 40 ප්‍රමාණයෙ පින්තූර 3ක් අරන් එන්න කියලා ලිවුමෙ ගහලා තිබ්බා. ඕක දැක්ක අම්මාත් කිවුවෙ ගාල්ල ටවුන් එකට ගිහින් පින්තූරයක් ගහන් එන්න කියලා තමා. ඒත් ඉතින් මම ඒ අදහසට නම් එක හෙලා මගේ විරෝධතාවය ප්‍රකාෂ කරා. මම අම්මාට කිවුවෙ මම ම පින්තූරයක් ගහගන්නං ඔච්චර සල්ලි වියදං කරන්න ඕන නෑ කියලා.

කලින් නොකරලා තිබ්බත්, ජීවිතේ පළවෙනි වතාවට මමත් මගේම මිලිමීටර් ගානක චූටි පින්තූර කෑලි දෙකක් ගහගන්න සූදානං උනා. (එක අතකිං ලැජ්ජාව වහගන්නත් ඕන නෙ ඉතිං දන්නැද්ද..) Portrait Photography ගැන වැඩි දැනුමක් අවබෝධයක් නොතිබ්බත්, ළගදි බලපු Canon Speed Light Tutorial එකේ තිබ්බ ආලෝක පාලනය ගැන චූට්ටිත්තක් ඔලුවට ගිහින් තිබ්බෙ. අනික ඉතින් ඔය චූටි පින්තූර කෑල්ල එච්චර උසස් මට්ටමේ තියෙන්න ඕනත් නෑ නෙව! අනික තමා ස්ටුඩියෝ එකට ගිහින් ගහන පින්තූර වල මොකක් හරි ඇදයක් තියනවා. මට ඉන්න හිටින්න තේරෙන්නෑ ඒ මිනිස්සු කියන හැටියට. වෙලාව කියන්නෙ අපේ උඩ ගෙදර හිටි අයියා කෙනෙක් ගාව Canon 450D කැමරාවකුයි 50mm Portrait Lens එකකුයි තිබ්බා. අපේ අම්මාගෙ අවුරුදු තිස් ගාණක් පරණ ත්‍රිපාදය (Tripod) එකත් අරගෙන ඒකට හයි කරලා එහෙම මමත් වැඩේ පටංගත්තා‍. පාවිච්චි කරපු ජාති,

* Canon 450D කැමරාව

* 50mm Portrait Lens එක

* අම්මාගෙ Tripod එක

* සීලිමේ තිබ්බ ලයිට් එක

* හිච්චි කණ්නාඩි කෑල්ලක්

* හෝල්ඩරයක් හයි කරපු ප්ලග් කරන්න පුලුවන් වයර් කෝඩ් එක (තාත්තාගෙ නිශ්පාදනයක්)

* බල්බ් එකක්

ඉස්සෙල්ලාම කරේ හොදට එලිය වැටිලා තියන තැනක් හදා ගත්ත එක. පුටුවක් එහෙම තියලා ඉස්සරහින් ‍ට්‍රයිපොඩ් එක හයි කරපු කැමරාව තියලා ඉතුරු ආම්පන්න මේ විදිහට හදාගත්තා. (කැතයි හොදේ මට අදින්න තේරෙන්නෑ :/ )

ඔන්න ඔය විදිහට තමයි තිබ්බෙ. අහ් තව එකක්. අර කැමරාවෙ තිබ්බෙ පොප් අප් ෆ්ලෑශර් එක. ඒකෙන් කිසිම පාලනයකින් තොරව ඩෝං ගාලා මූණට එලිය වදිනවා. එහෙම ගත්තාම මූණ විකෘති වෙනවා. අවශ්‍ය දත්ත මැකිලා යනවා. ඒක වෙනස් කරන්න තිබ්බ එකම විදිහ තමයි අර පුංචි කණ්නාඩි කෑල්ල. සාමාන්‍යයෙන් සුදු පාට මතුපිටකට ආලෝකය වැටුනාම ඒක පරාවර්තනය වෙන ප්‍රතිශතය වැඩියි වගේම ඒ පරාවර්තනය වෙන්නෙ මෘදු ආලෝකය (soft light) ලු. සිවිලිමත්, පැත්තෙ තිබ්බ බිත්තියත් සුදු පාට වෙච්ච නිසා ඒක හොද වාසියක් උනා වැඩේට. දැන් ඉතින් කරන්න තියන වැදගත්ම දේ. ඒ තමයි ඉතිං පින්තූරෙ ගන්න එක. කැමරාවෙ සෙටිංග්ස් මැනුවල් කරලා, එක්ස්පෝශර් එක හරියට හදලා (Shutter Speed, Aperture, ISO) ටයිමර් එක එහෙම හරියට දාලා ඉදලා පින්තූරයක් දෙකක් ගහගත්තා ඒත් අර මූණට වදින නිසා හරියන්නෑ. පස්සෙ තාත්තාට එන්න කියලා ෆ්ලෑශර් එකේ ආලෝකෙ උඩ සීලිමට එල්ල වෙන විදිහට කණ්නාඩි කෑල්ල අල්ලන්න කියලා පින්තූර දෙක තුනක් ගහගත්තා කියමුකො.

වැඩේ කියන්නෙ හොද හැටි හිටපු පින්තූරෙ බෙල්ල මොකද්ද විකාරයක් කරගෙන ඉන්නෙ. ඉතිං බෙල්ල ඇදයි, මූණයි ඇගයි කෙලින්. දැන් ඉතින් මොකෝ කරන්නෙ, ඔන්න ඔය වෙලේට තමා ඉතින් මගේ හොද මිත්‍රයා ෆොටෝශොප් සිහියට ආවෙ. ඉස්සෙල්ලාම කරේ බෙල්ල කදෙන් වෙන් කරපු එක. පස්සෙ බෙල්ල මූණෙන් වෙන් කරා. පස්සෙ බෙල්ල ඕන විදිහට හරවලා, වැඩි කෑලි කපලා, අඩු කෑලි ඔබලා එහෙම ගත්තා. ඒත් ඉතින් හරියන්නෑ වගේ. පස්සෙ ගූගල් එකේ සර්ච් කරලා ස්ටුඩියෝ එකක පසුබිමකුත් දාලා මූණෙ අදුරු වෙලා තිබ්බ තැන් ටික අර Dodge Tool එකෙන් හදලා, ඔය පේන්න තියනවා වගේ වෙන්න පින්තූර කෑලි 8ක් ම ප්‍රින්ට් කරගත්තා. කොයි වෙලේත් ඔන් වෙලා තියන කම්පියුටරේ කරන්ට් බිල ඇරුනාම වෙනදා කොහොමත් ටවුන් යන එකේ තාත්තාගෙ බයික්කෙ එල්ලිලා ගියපු පෙට්‍රල් ටික ඇරුනාම ප්‍රින්ට්අවුට් එකට ගියේ රුපියල් 20යි.

ප.ලි : මේක කියවන අය හිතන්නෙපා මේවගේ වැඩක් කරගන්න DSLR ම ඕන කියලා. Point and Shoot කැමරාවක ෆ්ලෑශර් එකට අර මෙවුවා එකක් අල්ලලා මූනෙ තැන් වලට එලිය එන විදිහට හදාගත්තා නං මේ වගේ චූටි පින්තූරයක් ලොකු ලාභයක් එක්ක ගෙදරදිම ගහගන්න පුළුවං. 

Titanic විචාරය වගේ එක

මේක ලියන්න ප්‍රධාන හේතුව තමයි ඉතින් අද Titanic ෆිල්ම් එක මුල ඉදන් අග‍ වෙනකං හොදට බලං උන්නා සිරසෙ පෙන්නපු නිසා. පැය ගානක් දිග කතාවක් උනත් එක හුස්මට බලන් ඉන්න පුළුවන් විදිහට හදලා තියන එක ගැන නම් විශේෂයෙන්ම කියන්න කැමතියි. ඒ කතාවෙ ජන සමාජෙ විවිධ පැතිකඩ ගණනාවක් වගේම මිනිස්සුං‍ගෙ හැගීම් ගැනත් ලස්සන ආදර කතාවක් ගැනත් මතු කරලා තියන විදිහ අපූරුයි. පොඩ්ඩක් බනින්නත් තියනවා. ඒවා පස්සට දාමුකො.

ජැක්, ජීවිතේ හරි නිදහසේ සැහැල්ලුවෙන් ගෙවන තරුණයෙක්. ‍‍රෝස්, තමන්ගෙ පවුලෙ නම්බුව ආරක්ෂා කරන්න අකමැත්තෙන් උනත් විවාහයකට කැමති වෙච්ච තරුණියක්. දෙන්නාගෙ ආදර කතාව ගැන කියන්න තියන ජාති පස්සට දාලා ඉස්සෙල්ලාම අනිත් ටික කියලා දැම්මොත්‍ හොදයි කියලා හිතුනා. මේ චිත්‍රපටියෙ ප්‍රධාන තේමාවක් විදිහට මම දකිනවා සමාජයෙ විවිධත්වය. ඒ කියන්නෙ පන්ති භේධය‍. උසස් පන්තියෙ මිනිස්සු තමන්ගෙ පන්තිය ආරක්ෂා කරගන්නෙ ඇගට හිර වෙච්චි ඇදුම් ආයිත්තම්, ඉහල පැලැන්තියෙ සාද, කථා කරන විදිහ, ආශ්‍රය කරන මිනිස්සු, ලොකු කම් කියවනවා වගේ ‍දේවල් වලින්.  පහල පන්ති වල මිනිස්සුන්ට එහෙම විශේෂයක් නෑ. සූදු කෙලින්න, බීර බොන්න, හිනා වෙන්න, ඕන ඕන විදිහට නටන්න, සින්දු කියන්න, යාලුවො එක්ක විනෝදෙන් ඉන්න එක ඒ අයගෙ පන්තියෙ ගතියක් විදිහටයි ඉස්මතු කරලා තිබ්බෙ නම්.

චිත්‍රපටියෙ මුල් කොටසෙදි වෙන්නෙ ‘රෝස්’ කිසිම කැමැත්තකින් නොවුනත් ටයිටැනික් නැවට ගොඩවෙන එක. ඒත් එක්කම සූදු කෙළලා දිනාගන්න 3 වෙනි පන්තියෙටිකට් එකකින් ජැක් අන්තිම මොහොතෙදි ජීවිතේ දිනන බලාපොරොත්තුවෙන් නැවට ගොඩ වෙන එක. රෝස් කොච්චර මානසික පීඩනේකින් ඉන්නවාද කියලා කියනවා නම් තමන්ගෙ ජීවිතේ නැති කරගන්න පවා උත්සාහා කරනවා. ඒ වෙලාවෙ මේ තුන් වෙනි පන්තියෙ තරුණයා ඉදිරිපත් වෙලා ඇගේ ජීවිතේ බේරගන්නවා. ඇත්තෙන්ම කිවුවොත් ඒ තරුණයා ඇගේ ජීවිතේ බේරන්නෙ සීතල වතුරෙ ගිලුනාම කොච්චර දුක් විදලා මැරෙන්නද වෙන්නෙ කියන එක කියලා අන්තිමේ ඇය පැන්නොත් තමුනුත් පනිනවා කියලා. ජීවිතේ තමුන් එක වතාවක් පමණක් දැක්ක කෙනෙක් වෙනුවෙන් එච්චර පරිත්‍යාගයක් කරන්න ඉදිරිපත් වෙන්න ඇයි කියන එක මට තේරුම්ගන්න බැරි දෙයක්. “පළවෙනි බැල්මෙන් ආදරයක් ඇති වෙනවා” කියන කාරනාව ඇත්තම කිවුවොත් මම විශ්වාස කරන්නෙ නෑ. ඒකට හේතුව අපි ඉස්සෙල්ලාම කෙනෙක්ව දකිනවා කියන එකෙන් අදහස් වෙන්නෙ නෑ අපි ඒ කෙනාගෙ හිත දකිනවා කියලා. ඇත්තෙන්ම පළවෙනි වතාවට දැකීමෙන් අදහස් වෙන්නෙ අපි ඒ කෙනා‍ගෙ රූපය දකිනවා කියන එක. ඒක මගේ පෞද්ගලික මතය.

කොහොම හරි ජැක්, රෝස් ව බේරගත්තාට පස්සෙ ඒක දකින භටයන් ජැක් ට විලංගු දානවා. එතනින් මම දකින්නෙ ඉහල පන්තියේ සහ පහල පන්තිය යන දෙකට සමාජය විසින් සලකන්න හුරු වෙලා ඉන්න ආකාරයේ විවිධත්වය. රෝස් ට විවාහා වෙන්න කියලා හිතං ඉන්න තරුණයා ජැක් ට ඩොලර් 20 ක මුදලක් දෙද්දි රෝස් අහන්නෙ,

සාපේක්ෂතාවාදය සහ තවත් කතා

බහුතරයක් කියනවා සාපේක්ෂතාවාදය ඇත්තය කියලා. අර මොකද්ද අංශුවක් ආලෝකේ ප්‍රවේගෙට වඩා එකකින් යවපු කට්ටියක් කියනවා ඒක බොරුය කියලා. ඕක බොරුවක් උනොත් එහෙම ඒ ලෙවල් විද්‍යාව කරන ළමයින්ට එහෙම හරි ජොලි. ෆිසික්ස් කම්බයින්ඩ් මැත්ස් ඉම්පෝට් කරන්න වෙනවා. ඒක පැත්තකින් තියමු. මම මේ කියන්න යන්නෙ අයින්ස්ටයින් මහත්තයා කියපු සාපේක්ෂතාවාදයක් නෙමෙයි. අපේ සමාජයේ පේන්න තියන සාපේක්ෂතාවාදයක්. කොහොම වෙයි ද මන්දා, මට හිතෙන හැටි.

සාපේක්ෂතාව, සරලව කිවුවොත් එක්කෙනෙක්ට සාපේක්ෂව අපිට තියන අඩු වැඩිය. බිල් ගේට්ස් මහත්තයා පෝසතෙක් ලු. අපි කොහොමෙයි එහෙම කියන්නෙ. අපි වගේ ලක්ෂ කෝටි ගුණයක් ඒ මනුස්සයාට සල්ලි තියන නිසා. හිගන්නෙක් දුප්පත් ලු. ඒ අපිට වගේ ඉන්න හිටින්න තැනක්, යාන වාහන සල්ලි ඒ මනුස්සයාට නැති නිසා. (දැන් නං හිගන්නොත් අපිට වඩා පෝසත් අප්පා) අපි කෙනෙක්ට ලස්සනයි හෝ කැතයි කියන්නෙත් ඒ විදිහටමයි. අපිට වඩා සුදු ඇගපත ගානට තියන කෙනෙක් අපි ලස්සනයි කියනවා. අපි තරම් එවුවා නැති කෙනෙක්ට කැතයි කියනවා. ඇත්තෙන්ම අපි කෙනෙක්ට සාපේක්ෂව ඒක කියන අවස්ථාත් තියනවා. 

"අරයාට වඩා මෙයා ලස්සනයි බං"

ඒකත් සාපේක්ෂව කියන කාරණාවක්. දැන් ඉතිං බලමු මොකද්ද මේ විකාරෙ කියලා.

ඇත්තෙම්ම කියනවා නම් අපි මේ ලෝකෙට එන්නෙ බොහොම අසරණව, මෙලෝ දෙයක් දන්නැතුව. ඒත් මේ අම්මා තාත්තා‍ගෙන්, සමාජයෙන්, වටපිටාවෙන්, ඉස්කෝලෙන්, විශ්ව විද්‍යාල වලින්, එක එක කෝස් කරලා අපි දේවල් ඉගෙනගන්නවා. ඒ දේ ඉගෙනගන්න කලිං අපි ඔය කියන කිසි දෙයක් ගැන දන්නෙ නෑ.  ඒකෙන් කියවෙන්නෙ අපි, අපි ඉගෙනගන්න දේ ගැන අපිට වැඩියෙන් දන්න කෙනෙක්ට සාපේක්ෂව අපේ දැනුම අඩුයි කියන එක. ඒත් හැම කෙනෙක්ම ‍ඉගෙනගන්නවා ඔය දැනුම කියන එකේ සාපේක්ෂ විශාලත්වය (සිංහලෙං කිවුවොත් නොදන්න ටික) නැතිකරගන්න.

අපිට වඩා දැනුම නැති අය ඉන්නවා නෙ. ඒ කෙනෙක් අපෙන් දෙයක් ඇහුවාම අපි කරන්නෙ කියලා දෙන එක. ඒකෙන් වෙන්නෙ අපේ දැනුම නැති වෙන එක නෙමෙයි, තව තව ඒවා මතක් වෙලා අපිට හොදක් වෙන එක. ඒත් ඉතිං දැන් දැන් ඔය පිරිස හිමීට අඩුවේගෙනයි යන්නෙ. තරගකාරීත්වය නිසා ද දන්නෙත් නෑ. ඒ කොහොම වෙතත් සමහරු අනිත් කෙනෙක්ගෙන් එකක් ඇහුවාම,

"මචං මේක මෙන්න මෙහෙමයි"

කියලා කියන්නෙ නැතුව අමුතු අපබ්බරන්ස කියවනවා. ඒ මෙලෝ දෙයක් අනිත් කෙනාට තේරෙන්නෑ. ඒ කෙනාටත් එපා වෙලා අහන එක නවත්තනවා. පස්සෙ අර කියලා දෙන්න පැකිලුන පුද්ගලයාගෙන් සම දැනුමක් තියන කෙනෙක් ඒ ඇයි ඇහුවොත්,

"මුන්ට ඕවා කියලා දුන්නාට වැඩක් නෑ බං තේරෙන්නෑ"

වගේ උත්තර සපයනවා. ඒත් ඒ අයට මතක නෑ ඒගොල්ලො උඩින් පහත් වෙලා ඉගනගත්ත අයවත්, පොත් දියකරලා බීලා අද තියන දැනුම ලබාගත්ත අය නෙවෙයි කියලත්. ඒ අයට තේරුන විදිහට කෙනෙක්ට කියලා නොදෙන්නෙ එක්කො උඩගු කම නැත්තං බය නිසා. ඒත් ඉතින් එහෙම කෙනෙක් ට හරියන්න තියන සම්භාවිතාවෙ නම් ගොඩක් අඩුයි. දෙයක් තේරෙන සිංහලෙන් කියලා දෙන්න පුළුවන් කම තියෙද්දි ඉංග්‍රීසියෙන් ඇද බාන්නෙත් ඒ වගේම කියලා දෙන්න තියන බයකට හෝ දන්න බව පෙන්නනන. මටනං ඉතිං ඒක මහ විලිලැජ්ජනැති වැඩක්. ඒකෙන් කියන්නෙ තමන් දන්නවා කියලා නෙමෙයි, කෙනෙක්ගෙ මට්ටමක් අදුරගන්න බැරි තරම් මුක්ධයි කියන එක හරි තමන්ට මුල මතක නෑ කියන එක හරි.

ඒ කෙසේ වෙතත් ඉතිං කෙනෙක් ගෙන් දෙයක් දැනන් තමන්ට වඩා දන්න කෙනෙක් නෑ වගේ උඩ පනින අයත්, කියලා දුන්න කෙනාටම වල කපන්න හදන "මූසිල" ලත් නැතුවාම නොවෙයි.

ප.ලි. : මගේ හිට්ස් 25000 වෙන්න ළගයි. කවුන්ටර් එක බලලා 25000 තියෙන්නෙ කාටද කියලා බලන්නකො පොඩ්ඩක්. ඒ කෙනාට මගේ සුභපැතුම්. හැබැයි ඉතිං මේ වගේ අවාසනාවන්ත බ්ලොගේකට ඇවිත් හෙනයක්වත් වදී ද දන්නෑ හොදේ.. 

මම සහ පොටෝ ගැහිල්ල අතීතයේ සිට වර්ථමානය දක්වා

මේ දින වල පොටෝ ගැසීමට දැඩි ආසාවක් ඇතිවී තිබෙන බැවින් මම ම මෙය වුනේ කෙසේද, කොහොමද කියා සොයා බලන්නක කැමැතියි. ඉතින් පුංචි කාලෙ ඉදලා අද වෙනකං කොහොමද මේ දේ උනේ, කවුරු නිසා ද උනන්දු උනේ, කොහෙන් කෙළවර වෙයි ද කියලා මේක ලියන් යද්දි මටම තේරෙයි. කොහොමත් ‍මේවගේ එකක් ලියද්දි (බ්ලොග් පෝස්ට් එකක්) මට ඔය ඔක්කෝම බඩවැල වගේ මතක් වෙනවා. ඒ නිසා සෝයි.

මං පුංචි සන්දියේ, ඒ කාලෙ අපේ ගෙදර තිබ්බා රීල් කැමරාවක්. ඒක Konica MT-11 කියලා එකක්. අම්මා මගේ පොටෝ ගහද්දි මටත් ඉතිං මාර ආසයි ඕකෙන් පොටෝ ගන්න. ඒත් මට කවදාවත් පොටෝ එකක් ගන්න හම්බෙලා නෑ ඕකෙන්. ඒක ඉල්ලලා අඩද්දි මට ඕක හිටවපු ත්‍රිපාදය (Tripod) එක දෙනවා. මං ඒකෙ දහ අතේ හොයනවා කොහෙද ඔබන බොත්තම තියෙන්නෙ කියලා‍. පස්සෙ ටිකක් ලොකු උනාම මට කැමරාව එක පාරක් දුන්නා. රීල් නැතුව. මං ඉතිං ඔබ ඔබ හිටියා. එච්චර තමා පුංචි කාලෙ. කවදාවත් මං පොටෝ එකක් අරන් නෑ. මේ කැමරාව වැඩ. මොකද්ද දෝසයක් තියනෝ ලු. මේ දැනුත් අතේ තියෙන්නෙ.

පස්සෙ ඉතින් කාලෙ ඔහේ ගෙවුනා, පින්තූර ගැනිල්ල ගැන මෙලෝ අදහසක් තිබ්බෙ නෑ. කැමරා සංගමේ අයියලා, මලයලා කැමරා උස්සන් දුවද්දි ඉතිං මට හිතුනෙ 'අම්මපා මුංට පයිත්තියංද?' කියලා. ඔය එක එක අවස්ථා වලදි එක එක අය ඩිජිටල් බට්ටො (point and shoot camera) වලින් පින්තූර ගනිද්දි මම display එක දිහා බලං හිටියෙ ආසාවට වගේ. මේ මෑතක් වෙනකං (මම 13 වසරෙ 2වනි වාරෙ ඉවර වෙනකං වගේ) 

පස්සෙ තමයි වැඩේ පත්තූ උනේ. අපේ ගෙදර අවුරුද්දකට නවතින්න ආපු Mickel ගාව තිබ්බා Olympus sp 800uz Bridge කැමරාවක්. මම ඉස්සෙල්ලාම බලද්දි ආස උනේ ඒකෙ විශාලන හැකියාවට (zoom). ඒක ඉල්ලන් දවස් දෙකක් තුනක් පොටෝ ගහද්දි අහම්බෙන් වගේ කවුරු හරි මාව Photo Talk Facebook Group එකේ සාමාජිකයෙක් කරලා තිබ්බා. (ඒ කවුරු කරත් මං පින් දෙනවා)  ඒ ගෲප් එකේ දේවල් මං එතරම් ගනංගත්තෙ නෑ. මං හිතං උන්නෙ මාව ඇඩ් කරලා තියන අනිත් ගෲප් එකසිය ගාන වගේ තවත් එක ගෲප් එකක් විතරයි කියලා. කොහොම හරි අර කැමරාවෙන් ඇති වෙච්ච ආසාව නිසා ඒකෙ ක්‍රියාකාරීත්වය, මෝඩ් මාරුකිරිල්ල ගැන එහෙම මං හදාරන්න උත්සාහා කරා.

මේ අවුරුද්දෙ (2012) වෙසක් පෝය දවසෙ තමයි හොද වැඩක් උනේ. එදා මං දැක්කා අපේ බනි අයියා (අනුශ්ක ලක්මාල්) පුන්සදේ පින්තූරයක් අරන් පළ කරලා තියනවා. පස්සෙ මටත් ආස හිතුනා එයින් එකක් ගන්න. අර කැමරාවත් අරන් එලියට ගිහින් ගත්තා, හද නිකං මොකද්ද ව‍ගේ වෙලා. මං ඉතිං ආසාව අත්තැරලා බලාපොරොත්තු කඩ කරන් 'බනි අයියාගෙ කැමරාව හොද එකක් වෙන්න ඇති' කියලා හිත හදාගෙන, ඒත් කමක් නෑ අහලා බලනවා කියලා ලිස්ට් එක ඔන්ලයින් දාලා බනිඅයියාගෙන් ඇහුවා. පස්සෙ කියාපි, 'යකෝ උඹේ ගාව තියන එකෙන් ඔයිට හොදට ගන්න පුළුවං Tripod එකේ තියලා ගනිං කියලා. අවුරුදු ගානක් කබඩ් එක උඩ තිබ්බ Tripod එක මට වැදගත් උනේ අවුරුදු ගානකට පස්සෙ. දුවලා ගිහින් ඒක අරන් ඇවිත් තියලා ගහපු පළවෙනි එක හිතට ඇල්ලුවෙ නෑ, ඒත් තරමක් හොදයි වගේ. පස්සෙ තටමලා තටමලා Program Mode එකට අරන් (Manual Mode එකක් ඒකෙ නෑ) බනි අයියා කියපු විදිහට ISO අඩු වැඩි කරලා ගහලා බලද්දි මරු පින්තූරයක් (ලෝකෙ තියන හොදම පින්තූරෙ නෙමෙයි, තරමක් හොද පින්තූරයක්) ගහගන්න පුළුවන් උනා. මට ඒ වෙලාවෙ ඇති වෙච්ච සතුට වචන කරන්න මට තේරෙන්නෑ.

මේක තමයි ඒක

පස්සෙ මම ඉස්සෙල්ලාම කරේ ඒක ෆේස්බුක් දාපු එක. ඒකට පළවෙනි කමෙන්ට් එක ගැහුවෙත් බනි අයියා "ඔය තියෙන්නෙ" කියලා. පස්සෙ මම නිකමට වගේ Photo Talk Group එකට ඒක දැම්මා. ලයික් කමෙන්ට් වැඩිය නැති උනත් කවුරුත් ඒකෙ වැරැද්දක් නම් කිවුවෙ නෑ. මට එදා ඒ ආසාව ඇති උනා. පස්සෙ අර කැමරාව අතපත ගාලා බලද්දි ඒකෙ Macro Mode කියලා එකක් තිබ්බා. ඒගැන ඒ තරම් අවබෝධයක් තිබ්බෙ නෑ. දවස් දෙකකට විතර පස්සෙ මම දැක්කා ගෲප් එකේම Macro පින්තූරයක් පළ කරලා තියනවා. ඒක හරි ලස්සන අපූරු සමීප පින්තූරයක්. පස්සෙ තමා මට තේරුනේ සාමාන්‍ය point and shoot camera එකකින් සමීප පින්තූර ඒ තරම් හොදට ගන්න බෑ කියලා. ඉතින් කියන්න දෙයක් නෑ නෙ මං ඊලගට කරන දේ.. අර මැක්‍රො මෝඩ් එක ඇක්ටිවු කරන් පින්තූර ගන්න මම බැලුවා. මට ඒකෙන් ගන්න පුළුවන් උනා සමනල්ලු, නිදිකුම්බා මල්, බත්කූරො, සර්කිට් කෑලි වගේ ඒවා. 

මට හොද මගේ පොටෝ 1

මේක අංක 1 කියලා දාන්නෙ මට තවත් පින්තූර ගන්න ලැබේවා කියන ප්‍රාර්ථනාව හිතේ කොණක තියාගෙන. මේ දවස් ටිකේම බ්ලොග් එක ලියන්න උනේ නෑ. ඇත්තම කියනවා නම් ඒකට හේතුව තමයි මං හැමදාම වගේ බුකියෙ සැරිසැරීම සහ පොටෝ උණ වැඩි වීම. පොටෝ උණ කියන්නෙ ඉතින් පොටෝ ගැසීම සහ සංස්කරණය කිරීම. පල්ලෙහා ඉතිං මං පොටෝ ටිකක් දාන්නං. අපි තාම ඉතිං පුරුදු වෙනවා නෙ. මොකක්ම හරි කැමරාවක් ගත්ත දවසට බැරියැ මොකක් හරි කරගන්න. නැද්ද..

මේ පින්තූර වලට කියන්නෙ ලෑන්ඩ්ස්කේප්ද කොහෙද. මේක ගත්තෙ නම් උණවටුනෙ හවස් ජාමෙ. ලයිට්රූම් වලින් තමා මෙවුවා කරේ.

මිනිස්සුංගෙ හැසිරීම් රටා අරවා මෙවුවා ගන්න එකට මට ආස හිතිලා. ඇයි දන්නෑ. කොහොම හරි එවුවා Street Photography ලු. මං ඉතිං ඕන් ඒවයින් ටිකකුත් ගත්තා ඈ..

මෙවුවාට නං කියන එක දන්නෑ.. ඒත් මං ආසයි.. මේ ඉන්නෙ ප්‍රවීන වනජීවී ඡායාරූපශිල්පියෙක් වන ප්‍රසාද් හපුආරච්චි මහත්මයා

මිනිස්සුංගෙ මූනු ගත්තාම එවුවා පෝට්රේට්ස් ලු. ස්ටුඩියෝ එකක් නැතත් පාරෙදි හොරෙං වගේ ගහගත්ත එකක්. ස්ට්‍රීට් ෆොටෝග්‍රැෆි ද මන්දා. ආ ඔය ඉන්නෙ ඉසුරු අයියා. 

මේ ටිකේ මට පැනොරාමා පිස්සුවක් ගහලා. අනේ මන්දා, දන්නැද්ද ඉතිං. අර දිග පොටෝ.. ආං එවුවා.. ‍මෙවුවා නං ඔක්කොම පින්තූ‍‍රෙ ගානෙ ගහගෙන ෆොටෝශොප් වලින් සීරුවට පූට්ටු කරලා හදපුවා.. මේවාට ගොඩක් වෙලා ගියා වගේම ගොඩක් මහන්සි උනා

මේ උණවටුන මුහුද. පේන්නැත්තං මේක උඩ කොටන්න ඈ..

මේක ගාල්ල. මේ පින්තූ‍රෙ කලිං එක නං චා.  මේක මේ විදිහට හදලා දුන්නෙ ලක්ෂාන් හිරුමල් අයියා

මේක හදන්න නම් හොද පණ ගියා. මිනිස්සුංගෙ පැනොරාමා ගහනවා කියන්නෙ පිස්සු හැදෙන වැඩක් බව තේරුනේ මේක ගැහුවට පස්සෙ

ළගදි වෙඩිමකට ගිහින් ගැහුව එකක් පල්ලෙහා තියෙන්නෙ. මන්දා, මං ඒකට ආආසයි..

මේ ඉතිං ටිකක් හොද ඇති, නැත්තං නරකම ඇති. ඒත් ඉතිං ඔය මට පුළුවං තරම තමා. මොනා කොරන්නද, හැම එකක්ම කරන්න ආසයි කියලා පුළුවන් වෙන්නෙ නෑ නෙ. මෙතන තියන හැම පින්තූරයක්ම ගහලා තියෙන්නෙ ටොම් රූස්, ම‍ගේ හිතවතාගෙ කැමරාවෙන්. කැමරාව Canon 400D කාච - මිමි50.

(උස්සන්න නං එපා හොදේ, බොහොම අමාරුවෙන් පැය ගානක් මහන්සි වෙලා ගහගත්තුවා. ඕන උනොත් ඉල්ලන්නකො. මං හොද කොපියක් දෙන්නං, මෙවුවා කොහොමත් ෆේස්බුක් දාන සයිස් එකේ නෙ.)

AL Project කරන්නෙ කොහොමද?

ගොඩක් උසස් පෙළ කරන අයට තියන ප්‍රශ්නයක් තමා මේ ප්‍රොජෙක්ට් එක කියන්නෙ මොකද්ද, මොකටද කරන්නෙ, අනේ කොහොමද මේක කරන්නෙ, කො‍හොමද මේ මගුලෙන් ගැලවෙන්නෙ කියන එක. තවත් එකක් තමයි මේ උසස් පෙළ අස්සෙ මොන ප්‍රොජෙක්ට් ද කියන එක. ඒත් ඉතින් මේ ප්‍රොජෙක්ට් එක කරන්න ඕන නෙ. එකක් නෙමෙයි දෙකක්. ඔන්න ඉතින් මම හිතුවා අද කොහොමද මේ ප්‍රොජෙක්ට් එකක් කරන්නෙ කියන එක කියන්න. ඊට කලින් කියන්න ඕන මේක නම් කියන්නෙ අනුන්ගෙ එකක් තමන්ගෙ කියලා 'කොපියක්' ගහන් 'වදෙන් බේරෙන්න' හිතන අයට නොවන වග.

උසස් පෙළ ළමයින්ට ගොඩක් දේවල් කරන්න පුළුවන් හැකියාවක් තියනවා. මේ ගෙවෙන වයස, ඒ කියන්නෙ අවුරුදු 17-18-19 වගේ කාලෙදි ගොඩක් දේවල් හිතලා බලලා අළුත් විදිහට කරන්න ලොකු පුළුවන් කමක් තියනවා. මේ උසස් පෙළ ට දෙන 'සිලබස්' එකේ එල්ලිලා ඒ හිතන්න තියන හැකියාව අප‍තේ යවාගනී කියලා තමයි මම හිතන විදිහට නම් ප්‍රොජෙක්ට් සංකල්පය කරලියට ඇවිත් තියෙන්නෙ. උසස් පෙළ කරන ළමයි ඒකල ව්‍යාපෘතියක් වගේම කණ්ඩායම් ව්‍යාපෘතියක් කරන එක අනිවාර්යය යි.

අපි දැන් බලමු මොකක්ද මේ ප්‍රොජෙක්ට් එකක් විදිහට කළ යුත්තෙ කියලා. "වැදගත් කියලා තමන්ට හිතෙන ඕන දෙයක්" තමන්ගෙ මාතෘකාව කරගන්න. තමන් ආස දෙයක්, ආසාවෙන් කරන්න පුළුවන් කියලා හිතෙන දෙයක් තෝරගන්න. ගොඩක් අය තෝරගන්න මාතෘකා තමයි "සුරතල් සතුන්", "තේ වගාව", "වී වගාව" වගේ දේවල්. ඒත් මම උසස් පෙළ ව්‍යාපෘතියට කරේ "සිංහල බ්ලොග්කරණය" ගැන. ඒකට ප්‍රභල හේතු ගොඩක් බලපෑවා. අපේ ඉස්කෝලෙ වටපිටාවෙ හරියාකාරව බ්ලොග් අඩවියක් පවත්වාගෙන යන කවුරුත් හිටියෙ නෑ. ඒ වගේම "බ්ලොග්" කියන වචනෙවත් අහලා නැති 90% කට වඩා හිටියා කිවුවොත් ඔබ පුදුම වෙයි. හැමදාම වගේ මම මගේ බ්ලොග් එකේ වැටිලා තිබ්බ කමෙන්ට් ගැන කියද්දි, ඔක්කොම සාවධානව අහන් ඉදලා අන්තිමට "මොකද්ද බං බ්ලොග් එකක්" කියන්නෙ කියලා අහපු අය හිටියා ඕන තරම්. ඒ දේ නිසා මම මේ බ්ලොග්කරණය ගැන කරන්න පටන් ගත්තා.

තමන් විදින් තෝරගන්න දේ තමන් ප්‍රිය කරන දෙයක් වෙන්න ඕන. කම්පියුටර් ගේම් ගහන්න ආස කෙනෙක්, "පරිගණක ක්‍රීඩා" කියලා ව්‍යාපෘතියක් කරාට කිසි වරදක් නෑ. ඡායාරූපකරණය ගැන උනන්දු කෙනෙක් ඒ ගැන කරාට කිසිම වරදක් නෑ. ෆේස්බුක් එක ගැන උනන්දු කෙනෙක් ඒ ගැන කරාට කිසිම වරදක් නෑ. කොහොම හරි තමන් ආසාවෙන් කරන්න කැමති දෙයක් කරන්න උත්සාහා කරන එක තමයි හොදම වැඩේ.

මාතෘකාව තෝරගත්තාට පස්සෙ තමන් හිතන්න ඕන ‍කොහොමද මේක කරන්න කාලෙ වෙන් කරගන්නෙ කියලා. මෙන්න මේ කියන දේ තීරණය වෙන්නෙ තමන් කරන්න හිතන් ඉන්න දේ අනුව. මම උදාහරණ කීපයක් කියන්නම්.

උදා 1 : අපි කරන්නෙ මත විමසුමක් මත පදනම් වෙන ප්‍රොජෙක්ට් එකක් නම්,

• මාතෘකාව තෝරාගැනීම
• ව්‍යාපෘති යෝජනාව ඉදිරිපත් කිරීම
• මාතෘකාව පිළිබද වැඩිදුර අධ්‍යනය
• "---" පිළිබද දත්ත එක් කිරීමට පත්‍රිකා සැකසීම
• ප්‍රජාවගෙන් අසා දත්ත සටහන් කිරීම
• දත්ත විශ්ලේෂණය කිරීම හා නිගමන වලට එලඹීම
• ව්‍යාපෘති වාර්තාව සෑදීම

උදා 2 : අපි කරන්නෙ යම් කිසි කරුණක් ගැන දැනුවත් කිරීමක් නම්,

• මාතෘකාව තෝරාගැනීම 
• ව්‍යාපෘති යෝජනාව ඉදිරිපත් කිරීම
• මාතෘකාව පිළිබද වැඩිදුර අධ්‍යනය
• සුදුසු පුද්ගලයන් හමුවී / මාධ්‍යය / අන්තර්ජාලය ඔස්සේ නිවැරදි තොරතුරු එක් කිරීම
• ඒ තොරතුරු පත්‍රිකා / පොත් / අන්තර්ජාලය මගින් ප්‍රජාව දැනුවත් කිරීමට සැකසීම
• උක්ත මාධ්‍යන්ගෙන් ප්‍රජාව දැනුවත් කිරීම
• ව්‍යාපෘති වාර්ථාව සැකසීම

මෙන්න මේ වගේ තමන්ගෙ ව්‍යාපෘතිය කරන එක කොටස් වලට වෙන් කරගෙනයි කරන්න ඕන. ඒත් එක්කම වැදගත් කරුණු කීපයක්ම තියනවා. අපි ව්‍යාපෘතියට හොද මාතෘකාවක් තෝරගෙන "ව්‍යාපෘති යෝජනාව" පත්‍රිකාව පුරවලා  පංතිභාර ගුරුතුමිය, ව්‍යාපෘති භාර ගුරුතුමා, විදුහල්පති තුමා යන අයගෙන් අනුමැතිය ගන්න ඕ‍න. මේ ව්‍යාපෘති යෝජනාවෙ තියන වැදගත්ම කරුණ තමයි "අරමුණු" කියන කොටස. ඒකෙ තමන් කරන්න යන එකේ තියන අරමුණු (3 කට නොවැඩි) මාතෘකා විදිහට ලියන්න ඕන. පස්සෙ තියන "ක්‍රියාත්මක කරන ආකාරය" කියන කොටසෙ තමන් කරන්න යන දේ ගැන දළ පැහැදිලිකිරීමක් කන්න ඕන.

පස්සෙ ඉතින් කරන්න තියෙන්නෙ තමන්ගෙ අරමුණු හරියට හරියන විදිහට, කාලරාමුව (ඒ කියන්නෙ අර උඩින් පෙන්නපු තිත් වලට අදාල කරුණු කරන්න තමන් වෙන් කරගත්ත කාලෙදි හරි ඊට කලින් හරි) තමන්ගෙ ප්‍රොජෙක්ට් එක කරලා ඉවර කරන එක. ඊට පස්සෙ තමයි හොදම සෙල්ලම තියෙන්නෙ. ඒ තමයි ව්‍යාපෘති වාර්ථාව සකස් කරන එක. මේ ව්‍යාපෘති වාර්ථාව හදන්නෙ A4 ප්‍රමාණයේ කඩදාසි වල, එක පැත්තක විතරයි ලියන්නෙ සාමාන්‍යයෙන්‍. මේකෙ පොඩි පිළිවෙලක් තිබ්බොත් හොදයි.

1. ව්‍යාපෘති වාර්ථාවේ කවරය (ව්‍යාපෘතියේ නම, තමන්ගෙ නම, පන්තිය, පාසල අඩංගු මාතෘකාවට අදාල කවරයක් සුදුසුයි)
2. අනුමත කරගත්ත ව්‍යාපෘති යෝජනාව
3. පිදුම
4. පටුන
5. හැදින්වීම
6. තමන්ගෙ ව්‍යාපෘතියේ අඩංගු කරුණු / ව්‍යාපෘතිය කරපු ආකාරය / සිද්ධින් (මේකෙ තමා ඔක්කොම ලියන්න ඕන. අනුමාතෘකා යටතෙ ආකර්ශනීය ආකාරයට කරන එක හොදයි)
7. නිගමන හා යෝජනා (ව්‍යාපෘතිය කරගෙන යද්දි තමන්ට තේරුනු දේවල්)
8. ස්තුතිය (උදවු කරපු හැමෝම මතක් කරන එක වගකීමක්)
9. ආශ්‍රිතය (මේකෙ තමයි අපි කරුණු හොයාගත්ත තැන් ගැන සදහන් කරන්නෙ. පොතක් නම් පොත ලියපු කර්තෘ, පිටුව ආදිය සදහන් කරන්නෝනෙ, අන්තර්ජාලයෙන් නම් URL එක වගේ)
10. ඇමිනුම් (තමන්ගෙ ව්‍යාපෘතියෙදි භාවිත කරපු ලිපි, සංවාද, පින්තූර එහෙම මෙතන තමයි අමුණන්නෙ)
11. වැරදි නිවැරදි කිරීම්
12. කෙටි යෙදුම් හා තේරුම්

මෙන්න මේ විදිහට ව්‍යාපෘතිය කරන්න පුළුවන්. මගේ ව්‍යාපෘතිය මෙන්න මෙතන click කරලා බාගත කරගන්නත් පුළුවන් බලන්න ආස නම්. ‍මම මේ කාලරාමුව හැදුවාට මට නම් මේ ප්‍රොජෙක්ට් එක කරන්න ගියේ දවස් 5යි. සම්පූර්ණ දවස් හැබැයි. මේ දවස් ටික ගෙවිලා යනවා මට දැනුනෙවත් නෑ. මොකද ඒක මට පුදුම ආත්ම තෘප්තියක්.

මම පෞද්ගලිකව ආස නෑ අනුන්ගෙ දෙයක් මගේ විදිහට පෙන්නලා ළකුණු ගන්න. ඒ වගේම කෙනෙක් හෝ පිරිසක් විසින් ඉතාමත් සාර්ථකව ආරම්භ කරපු දෙයක් අස්සට ඔළුව දාලා ඒක තමන් කරා කියලා කියාගන්න. යමක් අපි කරනවා නම් අපි ඉස්සෙල්ලා අපිට අවංක වෙන්න ඕන. වෙන කෙනෙක්ගෙ දෙයක් පෙන්නලා ගන්න ළකුණු 20 ට වඩා තනියෙන් ගන්න එක ළකුණ පවා වටිනවා මට නම්. ඒත් තමන්, තමන්ටත් අනුන්ටත් වැදගත් යමක් ආසාවෙන් කරා නම් ඒ දෙයට උපරිම දේ ලැබෙන්න ඕන. ඒ නිසා තමයි මට ළකුණු 20 ක් ලැබුනෙ මගේ ව්‍යාපෘතියට. මට ඒ ගැන ගොඩක්ම සතුටුයි, ඒ වෙන මොකක් නිසාවත් නෙමෙයි, ඒ හැම ළකුණක්ම මම ගත්ත නිසා.

මේ විදිහට සාර්ථක ප්‍රොජෙක්ට් කරපු අය ගැන පොඩි සදහනක්,

• කාල තරණය - ශිරාන් ඒකනායක - ළකුණු 19
• ලෝක විනාශය 2012, විද්‍යාත්මක මත විමසුම - පසිදු ද සිල්වා -ළකුණු 20
• ශ්‍රී ලංකාවෙ මැණික් - රුක්ෂාන් සත්‍යානන්ද - ළකුණු 18
• බාලදක්ෂිකා මෙහෙවර - දිනිති ගුණතිලක - ළකුණු 20
• ශුද්ධ ගණිතය පිළිබද වැඩිදුර අධ්‍යයනය - තනුජ සෝමසිරි - ළකුණු 16
• Medical Plants - යසස් වික්‍රමසිංහ - ළකුණු 18
• හෙල ඔසු තතු - දිනාලි නල්ලපෙරුම - ළකුණු 19

ඒ කාලෙ ප්‍රොජෙක්ට් කරන්නෙ කොහොමද කියලා ඔළුව අවුල් වෙලා හිටි කාලෙ මට උදවුවක් ගන්න මේ වගේ කිසි දෙයක් තිබ්බෙ නෑ. තිබ්බෙ හතරට පහට නැමිච්ච පුංචි පත්‍රිකාවක් විතරයි. ඕන කෙනෙක්ට ප්‍රොජෙක්ට් එකකට උදවුවක් ඕන නම් මගෙන් ගන්න පුළුවන්. "ස්තුතියෙ" නම දාගන්න එකට වඩා කෙනෙක්ට අපි දන්න දෙයක් කියලා දෙය එක මට පෞද්ගලිකව ‍ලොකු ආත්ම තෘප්තියක්. ඒත් එක්කම මතක් කරන්න ඕන අපි (ඒ කියන්නෙ මමයි කීපදෙනෙකුයි) පටන්ගත්ත සාමාන්‍යපෙළ කෙටිසටහන් බ්ලොග් අඩවිය ගැන වැදගත් වෙන අයට දැනුම්දෙන්න කියලත්.

මගේ ප්‍රොජෙක්ට් එක : click here

ඕ ලෙවල් ශෝට් නෝට් බ්ලොග් එක :  http://olshortnote.blogspot.com/

ඕ ලෙවල් ශෝට් නෝට් පේජ් එක : https://www.facebook.com/OlShortNotes

ප.ලි. : ඇත්තටම මේක 2012 ලියපු එකක්. කාට හරි මාව සම්බන්ධ කරගන්න ඕන නම් එකට මැසේජ් එකක් දාන්න. වැඩත් එක්ක මේක බලන්න නම් ඇත්තටම වෙලාවක් නෑ.

https://www.facebook.com/jnsx3nds